ceritera

spnjng mgu lepas ada hari2nya sy rskan begitu susah...susah yg cmana sy pun susah nk ckp..sy sgt2 perlukan 'tenaga' utk 'melawan' semua ni. adakala sy pk mcm dah xdaya lagi tp sy terpaksa jd 'kuat'. hari-hari berlalu sy rskan tekanannya kalaupun ini sesuatu yg harus sy lalui, sy terima namun sejauh mana sy mampu menjadi persoalan sy sendiri. org kata, luaran belum tentu dizahirkan dr dalaman. hipokrasikah? mungkin juga. tetapi sy yakin setiap kita punya sebab untuk itu. minggu ini sy mulakan dengan "EMERGENCY". pulangnya sy dr ipoh terchenta memberi sy 1001 rungkaian kekusutan, membuka simpulan dan masanya tiba tepat. yang dirancang tidak seperti yg dijangka, tp yang dijangka terjadi jua. (berbelit tak?) buat mereka yang terus2an menunding jari, sy trima. malah terasa nk ckp 'terima kasih' krn kalian menyedarkan sy tentang sesuatu.sesuatu yang tidak mgkn sy dpt dgn mudah.sesuatu yg benar2 mengajar sy utk menghargai. sesuatu yg tidak sepatutnya dipandang remeh.

pulangkan kembali keceriaan sy sprt dulu. walau pd zahirnya sy xpernah berubah tetapi dia atau lbh tepat sekarang 'kalian' telah merampas ia dr sy. skali lagi jika ini dinamakan kepura-puraan, maka tepatlah pd sy. tp cubalah direnungkan adakah demi menyembunyikan kepedihan, kesakitan dan penderitaan, kita diletakkan dibawah kepompong hipokrasi? bukankah ini lebih tepat sebagai diskriminasi? sy hny manusia yang hny mampu meluahkan rasa hati namun jika ini juga dilemparkan merata, i think is the time for me to fight for my right..Our right. kini telah tiba masanya utk sy dan sluruhnya mencari sebuah jawapan  kerana tak mungkin sy dapat trima lagi....kata2 penuh keaiban hari demi hari seperti tiada penyesalan sedetik pun dihatinya. berjanjilah setinggi mana pun, tak mungkin mampu "membeli" sy dan kluarga sy lagi.bukan mudah utk sy meneruskan keputusan ini, percayalah..mungkin ini yg terbaik buat kita semua....

Maafkan sy krn terpaksa meneruskan jua....                                                           

Cuba kau dengar, cuba kau cuba, diam bila ku cuba utk berbicara dengan kamu

Pernahkah kau ada? bila ku perlu tuk meluahkan rasa hati

Dan bila kau bersuara setia ku mendengar agar tenang kau merasa..

Siapa sebenarnya aku padamu?

Mungkin sama dengan teman lain yang bisa kau buat begitu

Dan bila tiada lagi teman bermain kau pulang mendapatkan aku

Itulah aku padamu.

Cuba kau lihat, cuba kau cuba, renung ke mata aku bila ku kaku melihatmu

Pernahkah kau ada? bila ku perlu tuk menyatakan rasa sakit dlm diri

Dan bila kau perlu setia ku menunggu 

Agar senang kau merasa...

Maafkan kerana ku tak pernah terlintas tuk menulis padamu

Salahkan ku.xmungkin lagi aku meminta utk kau mendengar, utk kau melihat ke mataku.